Embryoselectie en IVF

Bij embryoselectie of pre-implantatiegenetische diagnostiek (PGD) worden je eicellen buiten de baarmoeder bevrucht en daarna onderzocht. Een vruchtje zonder de erfelijke aanleg voor de groeistoornis wordt in de baarmoeder geplaatst. Lukt de PGD? Dan voorkom je dat je zwanger raakt van een kind met de groeistoornis die in de familie zit.

Embryoselectie

Een kleine vrouw vertelt:

“We moesten bij de embryoselectie aangeven wat we dan wilden. Want je kan dus aangeven, wat je dan wilt. Je hebt dat niet levensvatbaar, je hebt het kindje met achondroplasie of een kindje van normale lengte. Dat is natuurlijk een hele moeilijke beslissing. Wat ga je dan doen. Het niet levensvatbare, dat was natuurlijk dat we dat niet wilden. Maar wat dan wel. Toen kwamen we er toch uiteindelijk op, dat we dan een kindje wilden van normale lengte. En helemaal niet omdat wij onszelf niet geaccepteerd hebben. Maar omdat het lijkt alsof de kinderen die er nu komen, dat die meer problemen hebben lichamelijk dan toen wij jong waren. Ik weet niet of dat is maar zo zien wij het. En wij hadden echt zoiets van wij zijn toevallig allebei goed erdoorheen gekomen lichamelijk gezien en geestelijk ook. Maar kunnen wij dat aan, als een kind inderdaad een groeistoornis heeft en het heeft een veel ergere vorm dan dat wij hebben. Dus toen hebben we gekozen voor normale lengte.”

Eerste IVF behandeling

Een kleine vrouw vertelt over haar eerste IVF-behandeling:

“Op de dag van de punctie zelf krijg je te horen hoeveel eitjes ze hebben. Die worden dan gelijk bevrucht en dan zijn het hele zware dagen van wachten. Na vier dagen krijg je te horen hoeveel embryo’s daar uiteindelijk uitgekomen zijn. En de dag daarna krijg je de uitslag van het genetisch onderzoek. Dat zijn natuurlijk slopende uren dat je gebeld wordt. Bij de eerste behandeling hadden wij in totaal zeven embryo’s en toen hadden wij eigenlijk zoiets van zeven embryo’s, jeetje. Als je dan gaat tellen één op de vier, één op de twee, daar zal toch wel iets tussen zitten. Je gaat je zelf toch een soort van gek maken. Uiteindelijk kwam dan het slechte nieuws dat er niks tussen zat. Er zat op dat moment niet één tussen waar wij voor hadden getekend. Dus je valt natuurlijk in een dal van heb ik jou daar. Ook omdat je natuurlijk volgespoten zit met hormonen. Toen hebben we een gesprek gehad met de arts en dan krijg je inderdaad volledig de uitslag te horen van wie het foute gen had, nou dat hoefde van mij eigenlijk helemaal niet. We hebben elkaar helemaal niet daarop aangekeken. Maar ik wilde het eigenlijk helemaal niet weten, ik denk ik hoef niet te weten of dat foute gen nou van mij komt of van hem.”

Tweede IVF behandeling

Een kleine vrouw vertelt over de tweede IVF-behandeling:

“Ik heb daarna wel een paar maanden rust gehad. Maar als het aan het ziekenhuis ligt zit je meteen weer te spuiten. Dat wilde ik totaal niet, want ik wilde mijn lichaam eerst even rust geven. Dus ik denk dat ik een half jaar zeker wel gewacht heb. En toen voor een tweede keer gegaan en je dosis wordt dan wel verhoogd. Dus ze gaan zorgen dat je nog meer eitjes gaat produceren. Maar daar was mijn lichaam het niet mee eens. Dus die deed dat niet, die deed zelfs minder. Ik had geloof ik zes eitjes ofzo en in totaal vier embryo’s dus dat is veel minder dan ik de eerste keer had.”

Eerste terugplaatsing

Een kleine vrouw vertelt over de terugplaatsing:

“We kregen als uitslag dat van die vier er twee embryo’s van normale lengte waren. En die andere twee waren juist niet levensvatbaar, dus dat was ook wel het ene uiterste met het andere uiterste. Je springt een gat in de lucht natuurlijk, alleen krijg je dan alsnog die spannende periode als het wordt teruggeplaatst. En dan heb je slopende weken natuurlijk van wachten. Je maakt jezelf natuurlijk helemaal gek, maar je wens is zó groot dat je alles wat er gebeurt dat hou je in de gaten natuurlijk. Kijk, en ik weet dat voor mijn man was dat echt, die stond daar echt naast, want die kon niks, die voelde natuurlijk niks die zag mij maar. Want dan was het elke dag, ja hoe gaat het vandaag, het gaat goed, oké. En dan was het weer, dan kwamen we terug van werk en dan was het weer, nee, nog niks aan de hand. Zo ging je die dagen door. En toen was het zo dat we na twee weken, een zwangerschapstest mochten doen. Tenzij natuurlijk eerder menstruatie optreedt. En ik weet dat toen op de twaalfde dag brak zeg maar de menstruatie door en dan ga je natuurlijk op dat moment door een hel, want dan denk je, ik had over twee dagen de test mogen doen ik had het eigenlijk niet meer verwacht dat het mis zou gaan op dag 12.”

Tweede terugplaatsing

Een kleine vrouw vertelt over de tweede terugplaatsing:

“Ik kon zelf aangeven wanneer we weer voor de tweede terugplaatsing wilden gaan. Dat was ook weer spannend want dan zit hij in de vriezer en dan krijg je dat ontdooiproces en dat is 50/50. Het kan dus zijn dat als ie ontdooit dat ie dan kapot gaat en dan heb je dus uiteindelijk nog niks. Dus op de dag dat je dan gebeld wordt en dat het ontdooiproces goed is gegaan, dan ben je natuurlijk weer helemaal in de glorie. En dan hup naar het ziekenhuis, terugplaatsing en dan krijg je weer natuurlijk heel die dagen, dat je moet wachten. En die voelden bij mij heel goed. Dat is niet te bewijzen maar ik had echt het idee dat ik zwanger was. Eigenlijk moet je dat natuurlijk niet doen, maar je gaat op internet zitten kijken van symptomen die je hebt. Vaak naar de wc, moe, veel honger en dat zijn allemaal symptomen voor een eventuele zwangerschap. En toen uiteindelijk ook alweer een test gekocht want ]ik mocht op zondag testen. En dan op vrijdagochtend breekt nogmaals de menstruatie door.”

Derde IVF behandeling

Een kleine vrouw vertelt over haar derde IVF-behandeling:

“Ik was er eigenlijk gewoon eventjes helemaal klaar mee en maar uiteindelijk gekozen voor een derde keer. En ook daarbij geen resultaat en ook daarbij was het weer zo dat de dosis weer verhoogd werd. En daar was ik echt niet blij om, want ik had er echt wel last van. Je krijgt op gegeven moment zo’n buikpijn, omdat, ja, hoe gek het ook klinkt je hebt gewoon hele zware eierstokken die zitten vol met eiblaasjes. Dus op een gegeven moment belde de arts en toen dachten we van die gaat vertellen van, joh, we zijn begonnen en binnen nu en twee dagen, krijg je de uitslag. Maar nee, ik had gelijk de uitslag en dat was wel van baf. En ook gelijk negatief, dus dan sta je echt bij die telefoon van, oké, dit had ik totaal nu niet verwacht. In ieder geval niet zo aan de telefoon.”

Andere embryo keuze niet mogelijk

Een kleine vrouw vertelt verder:

“Nadat we die twee pogingen hadden gehad en ook nadat de terugplaatsing fout was gegaan zijn we in gesprek met de arts gegaan. Van is het mogelijk dat als we eventueel voor een volgende keer gaan, dat dan de selectie wat groter wordt. Dus dat dan alleen het embryo dat niet levensvatbaar is, wordt vernietigd, maar die mogelijkheid hadden wij niet. Want ze zeggen dan van, dan kan je ook op de natuurlijke manier zwanger raken. En dan de vlokkentest doen en dan als het niet levensvatbaar is een abortus plegen. Ze hebben het wel in team overlegd maar bij mij wilden ze dus geen embryo met achondroplasie terug plaatsen. Dat werd niet gedaan omdat je dan dus inderdaad de natuurlijke weg kan bewandelen.”

Grenzen aangeven

Een kleine vrouw vertelt:

“Het klinkt nu misschien even heel zwart wit, maar het ziekenhuis, en helemaal niets ten nadele van het ziekenhuis want we hebben daar een hartstikke goede begeleiding en behandeling gehad. Maar het lijkt wel of die willen produceren. Dat je bijna onderhand geen patiënt meer bent maar gewoon eitjes, eitjes, eitjes, want dan is de kans groter. En dat ze eigenlijk een beetje het gestel van de patiënt naast zich, nou ja niet helemaal naast zich neerleggen, maar de focus ligt op het produceren van de eitjes. En natuurlijk dat is aan de ene kant ook wel zo, maar volgens mij is het ook wel heel belangrijk hoe de patiënt het doorstaat. Want ik bedoel, kijk, ik bepaal zelf wanneer ik een spuit in mijn lijf zet en niet zij. En dat accepteren ze ook wel. Want toen ze inderdaad zeiden van, oh dat hebben we een keer gehad, dat we bij een gesprek terug kwamen en toen zat ze eigenlijk al klaar om de hoe heet het, het recept uit te schrijven voor de medicatie. En toen hebben wij gezegd van, ho, wacht eens even we willen eigenlijk een paar maanden rust. En daar schrok ze eerst van maar naderhand begreep ze het hoor. Maar soms lijkt het net alsof het daar een lopende band is en dat is voor hun aan de ene kant ook zo. Want het is ook hun werk. Dat is ook, maar ik had zoiets van even geen circus aan mijn lijf.”

Lees verder over:

Adoptie
Lees meer
Alleenstaand moederschap
Lees meer